بازسازی هتل دنیز قشم
قشم، محدوده بازار قدیم شهر قشم
کارفرما آقای فقیهی
متراژ ٣٠٠٠ متر
سال ١۴٠٢-١۴٠۴- در حال اجرا
در طبقهی اول، با ایجاد گشایش به سمت شهر، تراسِ سالن صبحانه شکل گرفت؛ فضایی نیمهباز که میان اقامت و شهر، میان درون و بیرون، تعادل برقرار میکند. پوشش گیاهی این تراس بر پایهی گونههای بومی انتخاب شد و نخل، بهعنوان عنصر شاخص هویت محلی، در مرکز این روایت قرار گرفت. چنان که در فرهنگ جنوب، هر خانه نخل خود را داشت؛ و هر فرد در طول زندگیاش چندین نخل میکاشت —نه صرفاً بهعنوان درخت، بلکه بهعنوان استمرار زندگی. نخل در این پروژه یک عنصر تزئینی نیست؛ یادآور چرخهای است که در معماری بومی، صنایع دستی، نامگذاری اجزا و حتی روایتهای شفاهی جریان داشته است. از تنه و برگ تا سایه و میوه، هر بخش آن در ساخت، در معیشت و در حافظهی جمعی نقش داشته است. تراس صبحانه با حضور نخل، به بازخوانی یک خاطرهی جمعی با هویت محلی بدل شد
در پروژه هتل دنیز، تعامل معماری با شهر در نقاط کلیدی شکل گرفت؛
بدنهی کافهی همکف در امتداد خیابان، تراسِ پیوندخورده با فضای شهری، و ورودیای که بهجای صرفاً یک دسترسی، به یک دعوت شهری تبدیل شد. تحلیل این فضاها نشان دادند که کافه میتواند صرفاً یک فضای خدماتی نباشد، بلکه «سطح تماس فرهنگی» هتل با شهر باشد و ایدهی تعریف کاربری کافه–گالری شکل گرفت. بدنههای کافه به بستری برای نمایش تابلوها، آثار هنری و بهویژه عکاسی هنرمندان قشمی تبدیل شدند؛ نه بهعنوان تزئین، بلکه بهعنوان محتوای هویتساز. نتیجه، شکلدادن به یک چرخهی زنده بود:
شناخت هنرمند → معرفی اثر → گفتوگو و نقد → فروش اثر → بازگشت سرمایه به جامعه محلی → تداوم تولید فرهنگی.
پیشنهاد برگزاری جلسات نقد و بررسی آثار با حضور اساتید میهمان — که امکان اقامت در هتل را نیز دارند — این چرخه را کاملتر می کند. هتل از یک اقامتگاه به یک پلتفرم فرهنگی-اقتصادی تبدیل می شود. در این الگو، معماری نه پسزمینه، بلکه «زیرساخت یک اکوسیستم فرهنگی» است.
متراژ لابی اصلی ورودی و سالن صبحانه ۴۰۰ متر – طبقات ۲۴۰۰ متر – فضاهای جدید بام ۱۷۰ متر
